Do Polski przyleciała siostra Wioletta, Urszulanka SJK , misjonarka, które ostatnie piętnaście lat spędziła na Filipinach.
W ubiegłym tygodniu siostra spotkała się z wolontariuszami, darczyńcami i zarządem naszej fundacji.
Opowiadała o realiach życia na Filipinach, gdzie nie działają żadne organizacje pozarządowe, szkoła jest płatna, a posądzeni o drobne przewinienia Filipińczycy potrafią w więzieniu czekać kilka lat na wyrok. Mówiła o tym, jakie spustoszenia w dziecięcych organizmach sieje choroba głodowa.
Siostry Urszulanki są tam obecne nie tylko wśród potrzebujących rodzin w Tagatay, gdzie mieści się urszulańska misja, ale także w więzieniach, gdzie organizują pomoc medyczną i dentystyczną oraz na wysypisku śmieci, gdzie mieszka prawie pięćset osób.
Najwięcej uwagi siostra poświęciła parafii Jana Pawła II na peryferiach miasta Tanza, gdzie dzięki jej pośrednictwu i opiece możemy pomagać. Parafia to ponad 70 000 osób, z czego prawie 30 000 żyje w skrajnej nędzy. A najbiedniejsze są dzieci. Tamtejszy proboszcz, który jest jeden na całą parafię zbudował osiem kaplic. W dwóch z nich odbywa się dożywianie dzieci, a za chwilę ruszy w trzeciej. Dożywianie jest rotacyjne. Dzieci, są ważone i te, które są w najgorszej formie dostają jeden posiłek dziennie przez pół roku, a potem następuje zmiana.(Mamy nadzieję, że uda się nam zebrać tyle pieniędzy, aby rotacja nie była konieczna).
Ponad sto rodzin dostaje też od trzech do pięciu kilo ryżu raz na dwa tygodnie.
Na Filipinach ryż jest podstawowym pożywieniem. Jada się go na śniadanie, obiad i kolację.
Zebrani na spotkaniu nie kryli podziwu dla siostry Wioletty. Jej zadziwiającej pogody ducha, entuzjazmu, a przede wszystkim dla jej skuteczności.
Mimo że wszystkie osoby zaangażowane w projekt Ryżowy szlak od ponad 1,5 roku interesują się życiem na Filipinach po spotkaniu jeden z jego uczestników powiedział: – Dopiero teraz naprawdę zrozumiałem, do czego zostałem zaproszony.